Hiç ummadığım bir anda aldığım bir telefonun, beni bu kadar mutlu edeceğini kırk yıl düşünsem heralde akıl edemezdim. Evet uzun zaman olmuştu karşıdaki sesi duymayalı. Ve belki başka bir zaman olsaydı yine sıradan olacaktı bu konuşma ama öle bir anımda yakaladı ki beni karşıdan yükselen "çok zaman oldu, iyi oldu, özlemişim!" cümleciklerini istemdışı onaylayıverdim. Farklı zamanlara aldı uçurdu beni adeta. Arayan değildi belki sebep, geçmişteki sık sık yapıldığı zamanların güzelliği geldi aklıma. Umutlandım bir an kendim için elbette ki... Sanki değişecekti birşeyler... Bir zamanlar olduğu gibi yine hayat bana tanımadık süprizler yapıcak ve beni yeniden mutlu edecekti. Ve hepsinin yanısıra zamanın hızı beni yine yeniden dehşete düşürdü.
Evet şöyle bir dönüp baktım ve resmen seneler geçmiş, çok şaşırtıcı ve ben büyümüşüm :) Büyümeye devam ediyorum aslında bunun adı artık büyümek değil, "YAŞLANMAK!"... Çok ürkütücü ama maalesef günden gün ebu acı gerçeğe koşar adım yaklaştığımızı biliyorum.
Korkum yaşlanmaktan değil benim... Korkum; yaşlanırken şu güzel olması gereken günlerimi KAYBEDEREK, üzülerek ve boş bir şekilde harcamak... Artık arkama dönüp baktığımda, geri bıraktığım harabeleri değil, tertemiz bir vadi görmek istiyorum. Biliyorum enkazları toplamak zor olacak elbette ve elbette bir yardım eline ihtiyaç olacak. Ama öyle ya da böyle kalkacak o yıkıntılar. Yerine sıfırdan, güzel yapılar dikilecek. Hem de mimarının ben olduğu...
Hayat bizi bekliyor yaşamamız için. Bugün katıldığım İK Kongresinden bir anektotu sizlere aktarmak istiyorum. Üstadlar diyor ki: " Gelecekten kaygılandığımızdan dolayı gelecekte olacak şeyleri duymamazdan gelir önlem almayız ama işin aslı da şudur ki; gelecek gelecektir!"
Ve bunun gibi güzel şeyler öğrendim bugün. Aslında paylaşılması gerelen çok kaydedeğer şeyler var elbette en kısa zamanda ele alacağım. Ayrıca KAL-DER' e bize sağladığı bu güzel organizasyon ve eşantiyonlar için bir kez daha teşekkürü bir borç bilirim...:)
Saygılarımla... 
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder