Dereyi görmeden paçaları sıvamak...

Kimi insanlar kendilerini geleceğin habercisi olarak görürler ya, işte onu hiç anlamam. Sanırlar ki hayat onların sandıkları gibi hep doğru akacak. Ve çok sevgili bu insancıklar, o aciz yaşamlarını işte bu kendi plan ve düşünceleri çerçevesinde düzenleyip, kendilerini kandırarark, o kadar çok şeyi yıkar ve dökerler ki, aslında bilmezler hayat neler gösterir insana... Bu insancıklara, daha hayatın hiç bir oyunundan nasibini almamış, kendilerini çocukça oyunlarla oyalayan gelişim evresini tamamlayamamış insanlardır da diyebilirz tabi...
Kim bilebilir ki , sabahtan akşama herşeyin tepetaklak olmayacağını?
Öyle bir ters dönerki yolunda giden işler, ki buna insanoğlunun aklı ermemişken o, bahsi geçen "insancıklar"ın aklının ermesi imkansız!, neye uğradığını anlayamaz insan. O hiç bitmez denen düzenli hayat gider, yerini adeta bir keşmekeşliğe terkeder. Gitmez denen insanlar gider, yerlerini yalnızlığa bırakırlar. Olmaz denenler olur, akmaz denen yaşlar akıverir bir zamanlar gülen gözlerden.
Bir sonraki nefesin bile garantisinin olmadığı insanoğu, nasıl olurda gelecek için var olmayan bir endişe uğruna hayatları altüst edebilir, sorarım size? Hangi akıl buna müsade eder? Nerden bilinir ki, gün gelir kendi silahıyla vurulamaz bu korkak yürekler? Bunun cevabını kimse bilemez. Hele daha insan olmak yolunda çabalayan insancıklar asla...
Hangimizin pişmanlıkları olmadı? Kim inkar edebilir? Ya da kim diyebilir ki ben dört dörtlüğüm diye? Elbette hatalar yaptık. Belki düzeltebildik belki de düzeltemedik. Çok insanlar kırdık, çok üzdük. Ama bizde üzüldük. Varsa hatamız, yüzümüzü eğmeden özür de dilemesini bildik. Ama kimseyi, olmamış veya olabilmesi muhtemel diye saçma sapan sebepler için bir bilinmeze sürüklemedik. Bize en çok ihtiyaçları olduğu zamanlarda bırakmadık ellerini. Kandırmadık kimseyi.
Bunun uğrunda aslına söylenecek o kadar fazla şey var ki, insanlığım adına susmayı tercih ediyorum. Bir zavallı olarak görüyorum böyle insanları. Bu tamamen kendini kandırmaca, yalancılığın alasıdır. Kendilerine bile itiraf edemedikleri öz güven eksikliğinin daniskasıdır. Hiç bir makul insanın yapamayacağı, "yazıklar olsun!" dedirtecek kadar acı veren bir dramdan başkası değildir bu... Ne acı! Üzülürüm... Ama bu insanlar için değil, kendim için. Nasıl olur da böyle "insancık"lara onca değeri verip, hayatımın başköşelerine koyduğum için. Giden zaman geri gelmez elbette, yanarım geçen zamana ama bilirimki her olay bir derstir bizlere.
Ders1: İnsana insan gerek!
Ve acı ama en güzel ders insana...Ders2: "Keser döner sap döner, gün gelir hesap döner!"
Kimse güvenmemeli bugününe. Çünkü bugün elbette terk edecek sizi. Ve yarını hiç tanımıyoruz. İnsan tanımadığı bir şeye nasıl güvenebilir ki?
Toparlamak gerekirse, aslında yazdıklarımızın hepsinin bir tek dayanağı vardır bence. O da "akıl"dır.En büyük nimettir akıl, insan oğluna sunulmuş olan... O nun değerini bilmek ve doğru kullanmak gerekir. Aksi taktirde hayvanlardan hiç bir farkımız kalmaz, haksız mıyım?
Aklı gereksiz, saçma sapan bilgilerle doldurmamak lazım. Yoksa mantıksız bir iş oldumu, bunun sizin eseriniz oluşundan kurtuluşunuz olmayacaktır. Ve kendinizi bir sorunlu olmaktan asla alıkoyamazsınız. Dilerim Allah kimsenin aklını başından almasın!

Herkese sağlıklı, güzel günler dilerim!