Tüm karanlığına rapmen öyle huzur dolu bir gündü ki bu, Allah bana bu günü yaşattığı için bir kez daha şükrediyorum. Tüm özlediğim o eski günleri yaşadım adeta yeniden hemde aramıza katılan yeni, küçük, sevimli üyelerimizle:) Öncelikle soba başında, kızarmış çıtır ekmekleri, o sevimli kalablıkla yemenin verdiği o mükemmel zevkle başladım güne. Ellerim hala poy kokuyor:) Mutfaktan dona dona gelip, sanki bir daha ayrılmayacakmış gibi o sobanın borulrına yapışmak da ayrı bir zevk tabiii... HEmen ardından "tatlı niyetine!" öpüp koklanan minik meleklerimin kokusu ise hala burnumda. Nasılda unutuyor insan herşeyi böyle zamanlarda. "mutluluk" bu olsa gerek?
Şanslıyım sanırım. Kalabalık ve belki mükemmel olmasa da hala birbirinden kopmamış bir ailenin üyesi olduğum için. Bazen gözyaşı, bazen keder tıpkı hayat gibi...
Hala bozulmamış, modernleşmeye ayak uydurmaktan hep kaçınmış, odanın ortasına kurulan, tahta yer sofrası ne kadar zevkli oysa ki. İnsanın, bacaklarını bir daha kullanamam endişesine sürükleyen o uyuşmalara rağmen, sofra bezini önüne çekerek yemeye deva etme çabası:)... İşte bunlarla dolu sımsıcak, neşeli, mutlu, huzurlu bir gün...
Atlatılan kötü zamanların kırıntılarını çiğneye çiğneye yürümek inatla... Ufukta var olduğuna inanmak umut ışığının peşinden koşmak. O hızla sıyrılıyor kötü bir giysi gibi kötü zamanlar vücüdumdan. Savruluyor oraya buraya. Bakmıyorum ardıma. Özgürüm çünkü. "Yeni hayat!" ın esintilerini hissedebiliyorum tenimde. Bazen bir lodos bazen ise bir meltem gibi...
Zaman hızlı geçiyor. Şimdiki zamana dönme zamanıdır.!
Unutmadan güzel yazılarınızı hala bekliyorum.
http://www.dailymotion.com/video/xbrb7e_yebnem-ferah-yalnyz-hd_music
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder