Bir gün anlarsın....

Bu günlerde dilimde hep bu şiir. "Seni sevdiğimi bir gün anlarsın!" Ümit Yaşar Oğuzcan... Ne güzel de söylemiş. Aslında anlayana tabi... Kalbi olmayan birine sen, dünyanın en güzel satırlarını da döksen nafile. İnsanda öncelikle yürek olacak yürek... O yoksa ben o insanın insanlığından şüphe duyarım. Ne dese boş ne yapsa saçma. Öle insanları silmek lazım yürekten, kazımak lazım beyinlerden.
Sevmeyin insanlar. Kanmayın kimsenin tatlı sözlerine. Bu yaşadığımız dünya kadar yalan hepsi, güvenmeyin...
Ben artık bıraktım düşünmeyi. Aklım almıyor çünkü yaşanmışlıkları. Aslında ne kadar da güzeldi ve sadeydi hayat bir zamanlar.. Keşke hep öyle kalsaydı. Kalsaydı da ben o kadar göz yaşını dökmeseydim. Kim verecek döktüğüm gözyaşlarının hesabını bana? Kim? Kim ödeyecek kaybettiğim zamanların bedelini, kim getirecek onları bana geri? Kim benim o eski yüreğimi bana geri verecek? Yok işte bunların cevabı. Olmayacakta...  Bilemiyorum ne olacak öylece, amaçsız yaşıyorum. Bir yaşadıklarıma bakıyorum bir de insanların söylediklerine. Ne kadar da haklılar oysa ki! Yanılmak, kanmak, kandırılmak. "Seven bunu yapmaz, o seni hiç sevmemiş. Sevseydi çoktan arardı. Üzülen yalnız sensin." bu kahır dolu cümleler... İşte benim aldığım her solukla içime işleyen cümleler...
Bekliyorum bir gün güneş doğsun. İşte siz bayramı o gün görün. Neyseki arık daha iyiyim en nihayetinde yeni bir hayat var. Yeni sevinçler, acılar, hayalkırıklıkarıyla dolu. E değişimde başlıyor kısmetse, o zaman durmaya ne hacet:)
Sevgiler benden size;)