Şimdi mutluğun o ufacık fotoğraf karelerine sıkışmış haline bakıyorum. Neydi bizi bu hale getiren? Niye susuldu, neydi susturan şey bizi? En acısı, artık bunları konuşmak için ne denli geç olduğu... Şimdi içimde telafisi mümkünsüz bir acı var sadece... Çok kırgınım hem de çok... Kimse mükemmel değil biliyorum ama bunu da hak edecek biri değilim. Kızmayın bana ne olur artık böyle olmak zorundayım. Sanmayın ki sevmiyorum artık. Hala çok seviyorum hem de çok... Siz benim şu kısacık ömrümün bir parçasısınız ben istesem de sizi atamam içimden ama kırgınlığım sevgimi yeniyor artık... Çok yorgunum.....