Bu mükemmel güneşle bezeli bir Ankara gününde kafayı mı yedim de oturdum yazı yazıyorum! Ben bile merak ediyorum ama cevabını da bilmiyorum. İki gündür yaşadığım duygu fırtınası benim içimde yatışmış olan duygularımı, hırlayan bir köpek gibi saldırgan hale getirdi adeta. Dünden bu yana üst üste gelen olaylar karşısında ne yapacağımı bilemeden, gerçekten duygusuz bir robot gibi yaşıyorum.
Derdim günden güne başımı aşıyorken ben birşey yokmuş hissi verebilmek için çabalayıp duruyorum. Gülüyorum ama o kadar sadece iki dudak arasında çıkan bir ses topluluğu. Yürekten bir kıpırtı hissetmeden öylece gülüyorum.
Sanıyor muyuz ki bu halimizin sebebi hep başkaları? Hayır. Başrolde hep bizler varız aslında. Ben kötü bir olay geldiğinde başıma önce bir durur düşünürüm. "Ben ne yaptım acaba?" Ne kadar doğru bir davranış tartışılır ancak bence doğrusu bu. Çünki insanların yaşadıkları kendi içlerinin aynası. Siz aynaya ne yaparsanız aynısını görürsünüz çünki. Belki her zaman değil ama genelde olan şey bundan ibaret. Kızmadan, kırılmadan önce aynayı bir kendine döndürmeli insanlar ben ne yaptım diye...
Artık duyguları alınmış bir insan gibi yaşıyorum, tepkisizm her olay karşısında.Çünki inanmıyorum artık hiç birşeye. O kadar güzel değerlerin hiç birine inanmıyorum, inanamıyorum artık... Ne aşka ne dostluğa ne arkadaşlığa hiç birşeye... Yoruldum artık sakin bir hayat istiyorum. Ben değildim bu ama ben oldum istemeden.
Kimse kızmasın bana olması gereken bu artık. Yaralanmak yok, yolda karşılaşıp yolunu çevirmek de yok. Artık sevip de aldatılmak da yok. Sadece sayısı belli olmayan, alınması gereken nefesler var. Ne zamandır sonuncusu bilinmez ama alıp vermek zorundayım istemesem de... Ne zaman inanırım bilinmez ama şu fani dünyadan inanılr şeyler görmeden gitmek nasip olmaz inşallah...