Sevmek budur işte...

Adı nedir bilinmez ama tuhaf bir duygu bu, hissettiğim... Saçma salak, anlamsız ve bir o kadar manasız... Onca aldatılışımın, kandırılışımın üstüne hala yüreğim kıyamıyor. Baktığımda gözlere; hayır diyorum. Bu söylenenler doğru değil. Biliyorum bir şeyler var derinlerde. Çekilen acıların getirdiği, tek başınalığın verdiği çaresizlik... Kıyamıyorum... Kimsenin göremediği, belki de benim görmek isteyip ört pas ettiğim şeyler bunlar. Ama yanlış ama doğru hissediyorum. Biliyorum benim kadar şiddetli değil belki ama işte hissediyorum. Belki benim hissettiklerim hastalıklı ki zaten mantıklı bir iş değil bu ya... Doğru da değil, sonu da yok... Ama gel gelelim bunu biri anlatsın hadi!
Şimdi yeni bir sayfa açtım. İçinde beni üzenleri teker teker silerek dolduruyorum sayfayı... Ama bazılarını ben sildikçe kalemim durmadan yazıyor, sol üst köşeye... Sabırlıyımdır. Deva isteyene deva, dert isteyene bela olabilirm... Ama biliyorum ki çabalarım yersiz. Giden geldiği gibi gidicek ki en doğrusu bu. Daha öncede durdu sanılmıştı hayat ama, tıpkı şimdi olduğu gibi, kaldığı yerden devam edicek. Ardında yep yeni acılar ve hüzünü beraberinde sürükleyerek...
Üzgün ve yorgunum elbette... Annemim sözüyle bitiryorum yazımı " Sen farkına varamazsın. Ne kadar üzülsen de herşeye katlanırsın. Sadece yanında olsun diye... Sevmek budur kızım." Anneme bakın hele :)