Olmadı gitti...

Şunu anladım ki; insan sevmiyorsa sevmiyordur. Denk geleniniz var mı bilmiyorum ama bana hiç rastlamadı. Çok üzüldüm, ağladım, sızladım ama nafile. Olmadı sevmediler. Sonra oturdum düşündüm ve bir sonuca vardım. O kadar konuştum ettim, kendimden çaldım ama olmadı. Ee o zaman demek ki zorlamanın bir manası yok. Bıraktım her şeyi oluruna... Üzülüyorum belki ama bunun için karşımdaki insanları suçlayamam ki. Nasıl ben onları karşılıksız, özden sevdiysem, seviyorsam onlarda başkalarını sevme hakkına sahipler. Bunu isteyemeyecek kadar büyüdüm artık. Önemli olan zararın neresinden dönersen kar sağlamakta artık, buna inanıyorum.
En azından gönlüm rahat. Elimden geleni yaptım kendimce dahasını da yapamam zaten en nihayetinde benim de bir onurum, gururum var.
 Bu tavrım yine de kendim için değil sadece. Yine de başkalarını üzmemek onların hayatlarını karıştırmamak için gidiyorum. Sevgimin şiddetinden ben bile korkuyorum bu sefer!
 Hayatımda aldığım en zor kararlardan biriydi bu. Çok sancılı, yakıcı ve yıkıcıydı her şeyiyle bu dönem. Çok şeyler götürdü, zaten gitmekte olanlarla bir. Değiştim, hem de çok... Savaşmayı öğrendim. Sabırla beklemeyi. Şiddeti de gördüm sevgiyi de. Ama bozuldu dengelerim... Uyudum günlerce çıkmadım yataktan ya da günlerce girmedim eve. Kaçtım gittim uzaklara sonra geri geldim. İhaneti de gördüm...
Yapamıyorum... Çok denedim, yenildim her defasında. Olmuyor tek taraflı hep dedim. Tamam sevgiler karşılıksızsa gerçektir. Ama sevgiyi de beslemeli bir şeyler.
Ben yine de kıyamam üzmem hiç bir zaman, mutluluk herkese yakışır ve herkesin hakkıdır. Benim de tabi... Kızmadım, küsmedim zaten yapamam da. Ben hayata kırgınım aslında. Nerede yanlış yaptığımı bilmeden ya da suçum ne bilmeden yaşadım bunları ki daha neler yaşayacağım kim bilir... Kısmet bundan ötesi...
Şimdi toparlanmalıyım acilen. Ben olmalıyım yitirdiklerimi yerlerine koya koya dönmeliyim kendime. Zamana ihtiyacım var bu sefer. Upuzun bir seyehat olacak bu.
Üzgünüm.....